Το ροζ φουστάνι, η μία σφαίρα και το καλοκαίρι του 1974
(Αφήγηση αναμνήσεων πραγματικών γεγονότων) Εκείνο το καλοκαίρι η παραθέριση ξεκινά με μία ανάμνηση, με το καθημερινό αυγό. Στο μέρος που παραθερίζαμε η ιδιοκτήτρια της πανσιόν που νοίκιαζε δωμάτια είχε κοτέτσι. Και κάθε μέρα κατέβαινα με λίγες δραχμές στο χέρι, παιδί 4 ετών και θυμάμαι το αυγό που μου έδινε. Και στην κοινόχρηστη κουζίνα που υπήρχε, η μητέρα μου το έβραζε μελάτο. Με αλάτι και μέσα βουτούσε και ψωμάκι. Η υπερτροφή της εποχής. Και ήταν αληθινή τροφή. Κοτούλες που 'τρέχαν όλη μέρα, κακάριζαν και έτρωγαν καλαμπόκι. Ήταν το δεκατιανό. Και το απόγευμα παιχνίδι, με εκείνη την κόκκινη παιδική μερσεντές, που δεν ήταν ηλεκτρική όπως τώρα, αλλά ο μηχανισμός της ήταν σαν ποδήλατο. Με τιμόνι. Ω πόσο μου άρεσε να γυρίζω εκείνο το τιμόνι. Και έκανα βόλτες. Και αισθανόμουν τόσο καλά. Ώσπου κόντεψα να πέσω σε ένα ρέμα. Η μητέρα μου έλεγε ότι με σπρώξανε άλλα παιδιά. Εγώ θυμάμαι παιδιά να τρέχουν ξοπίσω από το αυτοκίνητο. Μετά το χάρισε η μάνα μου και δεν ξανάπαιξα με αυτό....