700 χρόνια ιστορία-αστροφυσική-γεωλογία

Στην παλιά Πλατεία Δασκαλογιάννη, επί Τουρκοκρατίας, στο πρώτο σπίτι βλέπουμε στο παράθυρο μια γυναίκα με εξώπλατο μαύρο ρούχο, που αφήνει γυμνά και μπράτσα και ντεκολτέ. Συγκρίνοντας τον ρουχισμό των ανθρώπων κάτω στο δρόμο, βλέπουμε καταρχήν ότι δεν είναι καλοκαίρι, για να υπάρχει ζέστη και δεύτερον τέτοιο ρούχο νεγκλιζέ δεν υπήρχε περίπτωση να βρεθεί στην εποχή εκείνη, καθώς οι γυναίκες του τέλους του 19ου αι, δεν αποκάλυπταν μέλη του σώματός τους, διότι απαγορευόταν ως προκλητικό και άσεμνο.  Πως όμως βρέθηκε κάτι τέτοιο στη φωτογραφία; Αν δεν είναι κάποια αλλοίωση, από κάποιον δημιουργό περιεχομένου που επεξεργάστηκε τη φωτογραφία, τότε πρόκειται για "φάντασμα", μία γυναίκα δηλαδή που ταξίδεψε στο χωροχρόνο και εμφανίστηκε στο παράθυρο εκεί. Το να βρεθεί εκεί, δεν είναι δύσκολο καθώς η πλατεία στην οποία θανατώθηκε ο Δασκαλογιάννης, είναι φυσικό να έχει έντονη καμπύλωση του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, που καθιστά το χωροχρονικό ταξίδι πιο εφικτό. Και αν πρόκειται για μια γ...

 ΜΙΑ ΠΟΛΗ, Ο ΧΑΝΔΑΚΑΣ, ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ Στις 29 Μαΐου του 1508 στην Κρήτη έγινε ένας από τους σφοδρότερους σεισμούς στην ιστορία, με σημαντικές καταστροφές και δονήσεις σ΄ όλο το νησί, αλλά κυρίως στον Χάνδακα και την Ιεράπετρα. Η πόλη του νομού Λασιθίου, μάλιστα, ισοπεδώθηκε και δεν ξανακτίστηκε παρά μετά από πολλά χρόνια και, ως μια μικρή κώμη με μικρό φρούριο, όπως λέει ο Ελευθέριος Πλατάκης. Σοβαρές ζημιές υπέστη και η Σητεία, αλλά και πολλές άλλες περιοχές της ανατολικής Κρήτης. Λιγότερο επλήγη η δυτική Κρήτη, αλλά ζημιές υπήρξαν στο Ρέθυμνο και τα Χανιά. Στο Χάνδακα μόνο 4-5 σπίτια έμειναν κατοικήσιμα, ενώ κατέρρευσαν πολλές εκκλησίες και όλα τα καμπαναριά της πόλης. Ανάμεσα στα κτίρια που υπέστησαν μεγάλες καταστροφές ήταν ο ναός του Αγίου Τίτου (όπου βρίσκεται και ο σημερινός ναός), ο Άγιος Μάρκος (η σημερινή Βασιλική), το Δούκικο Ανάκτορο (απέναντι από τη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, επί της σημερινής πλατείας Λιονταριών), ο ναός του Αγίου Φραγκίσκου, στη θέση όπου σήμερα βρίσ...

  Ήταν ο έρωτας που μ' έφερε καταρχήν στην Κρήτη και η μοίρα για να ανακαλύψω την ιστορία της.  Μία νέα ξενάγηση σήμερα ήρθε να πυροδοτήσει μια νέα έρευνα για μένα, σχετικά με τη σύνδεση των ταυροκαθαψίων και των ταυρομαχιών. Ταυροκαθάψια λοιπόν από το ρήμα "άπτομαι" αγκουμπώ, το ακούμπισμα του ταύρου. Ένα άθλημα λοιπόν που ξεκίνησε ως μέρος θρησκευτικής τελετουργίας. Οι χορευτές μάλιστα φορούσαν μάσκες στο κεφάλι τους σε σχήμα κεφαλής ταύρου. Οι αθλητές γυναίκες και άνδρες πηδούσαν στην πλάτη του ταύρου και προσγειωνόταν.  Η γνωστή τοιχογραφία του ανακτόρου της Κνωσού είνα μία παρουσίαση που αφορά 3 αθλητές που απεικονίζονται να αθλούνται. Και όχι ένας και 2 γυναίκες να βοηθούνε. Το ζώο ήταν σε κίνηση. Πίσω από το ζώο η αθλήτρια με τα υψωμένα χέρια δεν περιμένει να πιάσει κανένα, απλά μόλις έχει προσγειωθεί από το άλμα της, ενώ ένας άνδρας αθλητής βρίσκεται στην πλάτη του ζώου και μία άλλη αθλήτρια έχει πιάσει τα κέρατα του ταύρου για να ανέβει με τη σειρά της στην πλάτη...